Regulamin Konkursu Pracy Tropowców

§1

Konkursy pracy tropowców mogą być przeprowadzone po:

  • farbie leżącej minimum 8, a nie więcej jak 16 godzin,
  • farbie leżącej minimum 40, a nie więcej jak 48 godzin, przy czym farba musi leżeć przez dwie noce

W konkursie przeprowadzanym po farbie leżącej minimum 40 godzin mogą brać udział wyłącznie psy posiadające dyplomy z konkursu – z farbą leżącą 8-16 godzin.

§2

Zaleca się wczesne rozpoczynanie pracy po farbie, zgodnie z łowiecką tradycją poszukiwania postrzałków zaraz po świcie. Równocześnie zaleca się przenoszenie oficjalnych uroczystości na godziny późniejsze, np. na uroczyste podsumowanie i zakończenie konkursu.

§3

W konkursach tropowców mogą brać udział wszystkie rasy psów myśliwskich z grup FCI: III, IV, V, VI (za wyjątkiem sekcji posokowców),VII i VIII. W dniu imprezy psy muszą mieć ukończone 9 miesięcy życia.

§4

Psy pracują pojedynczo, w kolejności wylosowanych numerów startowych. Czas pracy wynosi:

  • dla psów pracujących po farbie leżącej 8-16 godzin, maksymalnie 40 minut,
  • dla pracujących na farbie leżącej 40-48 godzin maksymalnie 60 minut.

§5

Konkursy przeprowadza się wyłącznie na “czarnej stopie”. Pracę psów oceniają 2-3-osobowe zespoły sędziowskie.

§6

Pracę psów ocenia się według podanych w tabeli konkurencji z ustalonymi, niezmiennymi współczynnikami. Psom wyróżnionym przyznaje się dyplomy I, II i III stopnia w zależności od sumy punktów i wysokości uzyskanych ocen, których limity zawiera tabela.

§7

Psy nieposiadające dyplomów z prób lub konkursu, podczas którego sprawdzano ich reakcję na strzał, przed przystąpieniem do pracy w konkursie podlegają sprawdzeniu reakcji na strzał, przed przystąpieniem do pracy w konkursie podlegają sprawdzeniu tej reakcji.
Psów wyraźnie lękliwie reagujących na strzał nie dopuszcza się do konkursu.

OBJAŚNIENIA I WSKAZÓWKI DO OCENY

1. Zakładanie ścieżki tropowej
Do założenia sztucznego tropu używa się około 0,25 litra farby jelenia, dzika, sarny lub daniela. W przypadku niemożliwości uzyskania farby ww. zwierzyny można użyć krwi bydlęcej, świńskiej lub owczej, którą należy “uszlachetnić” przez zanurzenie w niej na 24 godziny przed użyciem narogów świeżo ubitej sztuki jelenia, dzika, sarny lub daniela.

Pomocnik zakładający ścieżkę tropową powinien być osobą obcą dla psa. Ścieżka musi leżeć:

  • w przypadku konkursu minimum 8, a nie więcej niż 16 godzin i musi przeleżeć przez noc
  • w przypadku konkursu minimum 40, a nie więcej niż 48 godzin i musi przeleżeć przez 2 noce.

Długość ścieżek w obu rodzajach konkursów wynosi około 600 metrów. Rozpoczyna się oznaczonym złomem kierunkowym “zestrzałem” i na swym przebiegu posiada 2 poprowadzone pod kątem prostym lub rozwartym załamania, które zaczynają się tuż za sztucznymi łożami zranionej zwierzyny. Łoża wykonuje się, odsłaniając ściółkę do mineralnej gleby na powierzchni około 0,25m kwadratowego i nakrapiając obficiej farbą. Pierwsze łoże lokalizuje się w odległości około 100 m, a drugie 400-450 metrów od miejsca zestrzału.

Na końcu ścieżki wykłada się tuszę „zwierzyny”, której farby (jelenia, dzika, sarny lub daniela lub krwi bydlęcej czy świńskiej) użyliśmy do jej zakładania. Wyłożona tusza zwierzyny powinna być wypatroszona, a zrobione w tym celu rozcięcie zaszyte.

Oznakowanie ścieżki powinno być widoczne dla przewodnika psa jej początkowym odcinku długości około 50 m. Na jej dalszym przebiegu czytelne oznakowanie powinno być widoczne wyłącznie dla komisji sędziowskiej. Odstępy pomiędzy poszczególnymi ścieżkami farbowymi nie powinny być mniejsze niż 100m.

2. Praca na otoku po, zimnej lub starej farbie

Przed rozpoczęciem konkurencji przewodnik musi zadeklarować, czy pies jego będzie pracować jako oszczekiwacz, oznajmiacz, potrafiący pracowac luzem, czy do końca na otoku. Przewodnicy oznajmiaczy powiadamiają komisję sędziowską o sposobie oznajmiania znalezionej zwierzyny.

Sędzia i przenoszący zwierzynę pomocnicy, po położeniu jej na końcu ścieżki farbowej, powinni oddalić się i ukryć tak, aby nie mógł ich zauważyć pracujący pies, a oni sami mogli obserwować jego zachowanie się przy odnalezionej sztuce.

Sędziowie oceniający pracę danego psa, wskazują przewodnikowi oznaczone złomem kierunkowym miejsce “zestrzału”. Naprowadzony pies powinien wskazać dany ślad i na komendę przewodnika podjąć go i spokojnie pracując dolnym wiatrem wypracować go do samego końca.

Pies powinien trzymać się ścieżki i wypracować wszystkie jego załamania. W wypadku gdy farba znajduje się na wysokich trawach lub krzakach, wolno psu podnieść kufę. Błędem jest bezcelowe kręcenie się na tropie. Tropy zdrowej zwierzyny, krzyżujące właściwą ścieżkę pies może wskazać przewodnikowi. Jeżeli podąży za nimi kilka kroków, a następnie sam się skoryguje, to nie należy uznawać tego za błąd. Wypracowywanie śladów pod wiatr tuż obok ścieżki, jak również skracanie krótkich zagięć nie należy zaliczać do błędów. Pies powinien pracować na miernie naciągniętym otoku. Samodzielne poprawki są dopuszczalne i nie powodują obniżenia oceny. W przypadku oddalenia się psa od śladu tak daleko, że wg sędziów nie jest on w stanie sam naprawić błędu albo jeżeli zostanie naruszona sąsiednia ścieżka tropowa, może być na polecenie sędziów jeszcze dwukrotnie naprowadzany na trop. Każde nowe naprowadzenie obniża ocenę o 1 stopień.

Przewodnikowi nie wolno oglądać się na znaki wytyczające trasę pod rygorem obniżenia oceny o 1 stopień przy każdym zwróceniu mu uwagi przez sędziego.

Po dojściu do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako potrafiącym pracować luzem spuszcza go z otoku, umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza. Powinien on, nie tracąc kontaktu wzrokowego ze swym przewodnikiem, pracując zdecydowanie, lecz powoli, doprowadzić go do niej.

3. Oznajmianie lub oszczekiwanie znalezionej zwierzyny

Po dojściu przewodnika do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako oszczekiwacz lub oznajmiacz spuszcza się go z otoku, umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza.

Oszczekiwacz

Powinien w czasie 5 minut, szybko i zdecydowanie dojść po tropie do wyłożonej zwierzyny i pozostać w jej bezpośrednim sąsiedztwie, oszczekując ją aż do nadejścia przewodnika.

Pies, który przez 5 minut oszczekuje wyłożoną zwierzynę donośnym głosem, z pasją i bez dłuższych przerw, może otrzymać w tej konkurencji ocenę „4”. Oszczekiwanie ciche, bez pasji, z przerwami powoduje obniżenie oceny o 1-2 stopnie.

Po upływie 5 minut przewodnik wraz z sędziami, na ich polecenie, rusza w kierunku psa. Jeżeli pies po dojściu do martwej zwierzyny nie rozpocznie szczekania (obecność przy zwierzynie nie szczekającego psa sygnalizuje nadajnikiem lub rogiem sędzia przebywający na końcu ścieżki) w czasie 2 minut, to może być odwołany przez przewodnika i tracąc jeden stopień w dodatkowej konkurencji „oszczekiwanie” może ponownie być posłany jako oszczekiwacz. Gdy ponownie nie wykona konkurencji a dojdzie czy już doszedł do zwierzyny, to nie zalicza mu się oszczekiwania i dodatkowo odejmuje 1 stopień w konkurencji “praca na otoku po zimnej lub starej farbie”.

Oznajmiacz

Pies po dojściu do zwierzyny i krótkim jej obwąchaniu powinien powrócić do czekającego przy drugim łożu przewodnika w czasie nie dłuższym jak 10 minut i po oznajmieniu jej, w sposób uprzednio sędziom, doprowadzić go do niej. Po oddaleniu się psa od zwierzyny na odległość około 50 metrów, znajdujący się przy niej sędzia sygnalizuje, że pies był przy sztuce i wraca. Jeżeli za pierwszym razem nie wykona pracy oznajmiacza, to można po odwołaniu posłać go od drugiego łoża jeszcze raz- obniżając ocenę za oznajmianie o 1 stopień. Jeżeli pies nie wykona pracy po raz drugi, można go wziąć na otok (jeżeli nie był przy zwierzynie) i pozwolić mu dojść do niej.

Pies taki nie otrzymuje dodatkowych punktów za oznajmianie, a ponadto odejmuje mu się 1 stopień za „pracę na otoku po zimnej lub staraj farbie”.

4. Zachowanie się przy martwej zwierzynie

Ocenę w tej konkurencji wystawia sędzia znajdujący się przy martwej zwierzynie, a przypadku jego braku sędzia towarzyszący pracującemu psu. Oszczekiwacze, oznajmiacze i pracujące luzem podchodzą do zwierzyny same. Psy pracujące do końca na otoku i dochodzące do zwierza wraz ze swym przewodnikiem odprowadzane są przez niego, wstecz na odległość około 50 metrów i uwalnianie z otoku, co umożliwi im swobodny powrót do zwierza.

Pies nie powinien próbować narzynać zwierzyny. Oblizywanie rany postrzałowej jest dozwolone. Psy o wielkim temperamencie mogą zwierza gryźć, a nawet szarpać suknie zwierza. Sędzia musi określić, czy pies czyni to z pasji, czy celem narzynania. Psy, które narzynają zwierza (narzynacze) lub usiłują go zakopać (grabarze) podlegają dyskwalifikacji.

5. Odłożenie psa na otoku

Psa można odłożyć:

  1. luzem,
  2. uwiązanego na otoku.

Przewodnik po wydaniu komendy „waruj!” lub „siad” oddala się od niego na odległość 50-100 metrów i ukrywa się. Po około 2 minutach na polecenie sędziego oddaje jeden strzał, a po następnych 2 minutach – drugi. Po kolejnej minucie przewodnik na polecenie sędziego wraca po psa.

Pies odłożony luzem może być pozostawiony z otokiem przypiętym do obroży. Zezwala się na pozostawienie mu koca, torby lub inne rzeczy stanowiącej własność przewodnika. Pies powinien zostać odłożony w pozycji „siad” lub „waruj”. Ocenę „4” może otrzymać pies, który przez cały czas odłożenia pozostaje w tym samym miejscu, nie reagując nerwowo na strzał. Zmiana pozycji z „waruj” na „siad” lub odwrotnie, nie powoduje obniżenia oceny. Obniża się ocenę natomiast odpowiednio ocenę psu, który oddali się z miejsca odłożenia na odległość około 5 metrów lub zacznie szczekać. Pies, który samowolnie opuści miejsce odłożenia na odległość powyżej 5 metrów, nie może w tej konkurencji otrzymać oceny wyższej niż „0”.

Pies uwiązany na otoku długości 1,5-2 metrów powinien zostać odłożony w pozycji „siad” lub „waruj”. Zezwala się na pozostawienie mu koca, torby lub innej rzeczy stanowiącej własność przewodnika. Ocenę „4” może otrzymać pies, który przez cały czas odłożenia pozostaje w tym samym miejscu i nie reaguje nerwowo na strzał. Zmiana pozycji z „waruj” na „siad” lub odwrotnie nie powoduje obniżenia oceny. Obniża się natomiast odpowiednio ocenę psu, który wstanie z miejsca odłożenia lub zaczyna szczekać. Pies który szarpie się na uwięzi, nie może otrzymać oceny wyższej niż „0”. Ocenę „3” można przyznać psu (odłożonemu luzem lub na uwięzi), który na początku odłożenia szczeka, po czym się uspokaja i zachowuje się spokojnie do końca tej konkurencji.

6. Współpraca z przewodnikiem i posłuszeństwo

Współpracę z przewodnikiem i posłuszeństwo ocenia się, biorąc pod uwagę utrzymywanie ciągłego kontaktu psa z przewodnikiem i reakcję na jego polecenia, zwłaszcza szybkie i sprawne wykonywanie pracy psa. Psy, które nie wykonują natychmiast otrzymanych komend, powinny mieć obniżoną ocenę w tej konkurencji o „1” do „2” stopni. Natomiast te, które puszczone luzem nie dają się wziąć na smycz lub uciekają od przewodnika, nie wracając do niego w ciągu 10 minut, podlegają dyskwalifikacji.

Tabela konkurencji i ocen na konkursach tropowców:

Konkurencja

Współczynnik

Limity

Suma punktów

80

Suma punktów
70

Suma punktów
60

Dyplom

IIIst.

II st.

Ist.

1.

Praca na otoku (lub luzem od II łoża)
na farbowanym, zimnym lub starym tropie
rannej zwierzyny

10

3

2

2

2.

Zachowanie się przy martwej zwierzynie

6

3

2

2

3.

Odłożenie psa:

a) luzem

b) na uwięzi

5*

3

2

3*

2

4.

Współpraca z przewodnikiem

4

2

5.

Dodatkowo:
– oznajmianie
– oszczekiwanie

5
5




Razem:

25+5

Najwyższa liczba punktów do zdobycia, bez konkurencji dodatkowych:

25×4 = 100

z konkurencji dodatkowych:

5×4 = 20

*Suma wszystkich współczynników przy uwzględnieniu pkt: a).
Przy punktacji przyjmuje się tylko jeden współczynnik: albo a), albo b).

Źródło: „Regulaminy prób i konkursów pracy psów myśliwskich” PZŁ, Warszawa 2007

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *